Starożytność i średniowiecze, czyli od czego zaczęła się literatura

Starożytność i średniowiecze, czyli od czego zaczęła się literatura

Nauka języka polskiego w szkole ponadpodstawowej jest ściśle związana z historią. Utwory literackie są uporządkowane chronologicznie i omawiane w kontekście kolejnych epok. Każda z nich ma swoje wiodące nurty, łączy się z ówczesną filozofią i wydarzeniami historycznymi. Szczególnie ciekawe są początki literatury europejskiej i narodowej.

Starożytność – Biblia i mitologia

Tak skrócie można określić wiedzę, jaką zdobywa się na początkowym etapie nauki w liceum i technikum. Zarówno Biblia, jak i mitologia grecka i rzymska, są źródłem motywów i stylów wykorzystywanych w literaturze kolejnych epok. Dlatego tak ważne jest, aby uważać na lekcjach w pierwszym semestrze.

Podręczniki takie jak “Oblicza epok 1.1 (podręcznik do nauki)” czy “Przeszłość to dziś. Klasa 1. Część 1” zawierają informacje dotyczące bogatej kultury śródziemnomorskiej i świata biblijnego. To tam poznajemy różne wersje początków świata i ludzi, przyglądamy się wierzeniom i Greków, i Żydów (Stary Testament). Następnie wkraczamy w pełną trudnej nauki i tajemniczych symboli naukę Chrystusa kontynuowaną przez Jego uczniów.

To ze starożytności możemy czerpać takie historie, jak nieudany lot Ikara czy wyprawa Orfeusza do krainy śmierci za zmarłą ukochaną. To tam kryją się niezwykłe przypowieści Chrystusa – o miłosiernym Samarytaninie i o synu marnotrawnym. Takie historie są bardzo przydatne podczas pisania wstępów do rozprawek!

Tajemnicza epoka średniowiecza

Po starożytności nastąpił tysiącletni okres, który kiedyś budził pogardę wśród badaczy. Teraz średniowiecze jest dużo bardziej doceniane. Wprawdzie różni się od skupionych na człowieku, nauce i świecie epok antyku i renesansu, ale nadal ma nam bardzo wiele do zaoferowania. To okres teocentryzmu, czyli skupienia na Bogu. Wiązał się z tym dualizm w poglądzie na człowieka, który miał ciało poddane pokusom i cierpieniom oraz nieśmiertelną duszę, o którą trwa nieustanna walka sił dobra i zła.

Z tego względu każdy wierzący powinien wciąż pamiętać o śmierci, bo dopiero po niej zaczyna się prawdziwe, wieczne życie. Należy cały czas mieć przed oczami danse macabre – taniec śmierci – chętnie wówczas przedstawiany na rysunkach i obrazach. Widać na nich kościotrupa, która chwyta za ręce zarówno królów czy biskupów, jak i ubogich ludzi. Każdy jest wobec śmierci równy.

Daniel